Dagboek

Aantal berichten: 50
Ga naar:   

14 maanden

08 september 2017
Lief mannetje,

Het is al weer een hele poos geleden dat ik hier voor je schreef. De verhalen zitten al tijden in mijn hoofd maar kon op een of andere manier niet de rust vinden om alles op te schrijven.
Dat wil niet zeggen dat ik niet aan je denk want je bent de eerste in mijn gedachten als ik 's morgens vroeg opsta.
Vandaag is het 14 maanden geleden, de 8ste van de maand en nu met je kleine babybroertje in mijn buik denk ik vaak terug aan de laaste weken voordat het stil werd in mijn buik.
Inmiddels ben ik bijna 32 weken zwanger, en krijg nu wekelijks controle in het ziekenhuis.
Rond 36 weken wordt ik ingeleid en het is fijn om te weten dat er een datum vaststaat wanneer het gaat gebeuren.
Nog een aantal weken te gaan en dan komt hopelijk jouw babybroertje.
Het lijkt voor mij nog zo onwerkelijk om daar aan te denken, aan de bevalling, de tijd erna.
Het is nu vooral overleven, dag voor dag bekijken.
Voel ik nog voldoende beweging in mijn buik, ik focus me daar volledig op.
En dan is het ook fijn om gewoon thuis te zijn, want mentaal gezien zit ik er wel doorheen.
De angst dat het misgaat is elke dag aanwezig, en zelfs de kleinste dingen plannen vind ik moeilijk.
Zoals de kraamzorg, praten over een babybroertje die er nog niet is, me nog niet kan voorstellen dat ik in oktober dat mee ga maken.
Afgelopen dagen moest ik flink huilen, opeens kwam het opzetten.
Lieve Roan, ik mis je nog zoveel en waarom kreeg je geen kans om bij ons te zijn.
Je was zo mooi en perfect, mijn lieve kleine mannetje.
Voor omstanders lijkt alles maar gewoon door te gaan, maar ik vind het moeilijk om mijn draai te vinden.
Meedoen aan een maatschappij die voor mij zo anders is geworden.
Ik ben anders geworden en sta anders in het leven.
Ik ben nog steeds mijn basis aan het opbouwen en nu ik zwanger ben voel ik me kwetsbaar.
Het liefste sluit ik mij tijden op in een cocon, en wil er pas uitkomen als achter de rug is.
Om me heen hoor ik het gaat deze keer goed komen, heb vertrouwen en geniet.
Hoezo wat weet jij nou?
Hoezo kan ik altijd genieten van deze zwangerschap, wetende dat mijn lichaam mij in de steek liet.
Er een herhalingsrisico is maar niet te zien is, hoe kan ik daarop vertrouwen?
Het moment dat ik mijn voldragen zoontje verloor, waar op het laatste moment alles goed mee leek te gaan.
Nee ik ga het niet mooier maken dan het is, het is ontzettend moeilijk en zwaar.
En tuurlijk ben ik blij dat ik zwanger ben geworden, dat er weer hoop is voor de toekomst.
Hoop is groter dan de angst, en daar gaan we voor.
Lieve Roan mama houdt heel van je voor altijd in mijn hart.

p.s De komende tijd zal ik meer schrijven over jou eerste jaardag en foto's plaatsen etc.
 
 

Ellie de Vries , oma van Roan en Mirthe en natuurl

08 september 2017 18:33:33
Denk dat het voor ons allemaal een heel spannende tijd is, en ja het komt goed ❤️ 
Maar ondanks dat , zal er een lastige angst op de achtergrond zitten. We zijn niet eerder gerust dan op het moment dat we het broertje van Mirthe en Roan desnoods hard schreeuwend in de armen kunnen sluiten . 

Liefs, van ons 💕
 

Ilona

08 september 2017 11:36:22
Lieve Elisabeth, Tijdens de zwangerschap van Milan zeiden Manoah en ik eens tegen elkaar dat deze zwangerschap misschien wel heftiger was dan het verliezen van Rowan*. Het voelde voor ons zo machteloos. Zo stuurloos, die 8 maanden met Milan in mijn buik. Zwanger, Maar waarvoor dan? Geen vertrouwen in een goede afloop... wat ging er gebeuren en kwam het goed? De mensen om ons heen bleven ons zeggen "het komt goed". Maar wat wisten zij er nu van? Waar was Rowan dan? Net als nu bij jullie was er niets wat ook maar enige zekerheid gaf.. Nu, bijna 3 jaar na zijn geboorte weten we nog steeds: in zoveel facetten was de zwangerschap van Milan zoveel heftiger dan het rouwproces van Rowan. Simpelweg omdat voor rouw een zeker "handboek" bestaat... er zijn fases in rouw en je weet een beetje waar je door gaat en wat nog komt. Al realiseer je vaak achteraf pas hoever je "al bent".. voor nu is er geen leidraad. Geen boek, geen to-do list of verdeling van fasen. Het enige wat je hebt is je eigen kracht, je moed, je vermogen jezelf elke ochtend een schop onder je kont te geven en door te gaan. Er is niets moeilijkers dan dat. Niets. En al is het zenuwslopend; je doet het goed, samen doen jullie het goed! Gemis van jullie kleine man. Altijd en overal. En juist nu een beetje meer of anders. Omdat je weet hoe fragiel het allemaal is... zomaar wat woorden van mij, Ik vind je een dapper mens en ik wens niets meer dan dat je over een paar weken, na de geboorte, niet alleen heel heel heel blij mag zijn, maar dat je op een bepaald moment waanzinnig trots op je eigen kracht zult zijn en zult denken "ik heb het geflikt en ik ben zo veel sterker dan ik ooit had gedacht". Ik denk veel aan je, je weet me te vinden he!? Veel liefs

nieuw broertje of zusje voor Roan

08 mei 2017
Lief mannetje van mij,

Het is alweer een hele poos geleden dat ik voor het laatst op je blog schreef, dat wil niet zeggen dat er geen dag voorbij is gegaan dat ik niet aan je gedacht heb.
Mama vond het moeilijk om de juiste woorden te vinden om mijn echte gevoel op papier te zetten.
Ook kreeg ik van de psychotherapeut de opdracht om een persoonlijk dagboek bij te houden, zonder rekening te houden met gevoelens van anderen of de tekst mooier te maken dan het is.
Zonder te letten op taalfouten, of harde woorden of rekening te moeten houden iemand te kwetsen die dit leest.
De laatste sessie bij de psychotherapeut zit erop! Ze vind dat ik het goed doe en dat vind ik zelf ook.
Ik ben gegroeid en alhoewel mijn verdriet en gemis om jou lieve Roan niet voorbij zal gaan, kan ik wel beter relativeren waarom bepaalde mensen ons zo weinig hebben gesteund of anders met het verdriet zijn omgegaan dan dat ik had gehoopt.
Of dat ze gewoonweg niet weten wat te zeggen, bang om ons pijn te doen, bang om tranen te zien.
Maar ik vertel zo graag over jou mijn lieve kleine Roan. Ik zal nooit zijn naam kunnen roepen, of kunnen gebruiken in de manier zoals het had moeten zijn.
Door het noemen van Roans naam voelt het alsof hij weer even 'leeft' dat hij weer even in ons midden mag zijn.

Maar nu het volgende, jij wist het natuurlijk al heel lang! Maar we verwachten in oktober een klein broertje of zusje voor Roan en Mirthe.
Inmiddels ben ik 14 weken zwanger en ik ben vooral opgelucht dat we het eerste trimester hebben gehad.
We hadden niet verwacht dat ons dit geluk al zo snel zou worden gegeven, maar we zijn ontzettend dankbaar dat we opnieuw een kindje mogen verwachten.
Aankomende woensdag hebben we weer een echo, en gelukkig mogen we elke 2 weken even kijken hoe het met het kleintje in de buik gaat.
Langzaam komt het vertrouwen terug, maar de angst dat het weer mis kan gaan is ook nog groot aanwezig.
Dat loslaten is erg moeilijk, het vertrouwen in mijn lichaam, die stomme placenta die het liet afweten en het herhalingsrisico wat er is, maar wat je niet kan checken.
Het enige wat ze kunnen doen is het rond de 37 weken inleiden om zeker te zijn dat wanneer er weer een defect in de placenta is, ze het op tijd kunnen halen.
Maar de realiteit is dat het met Roan met 36,5 week mis is gegaan, die garantie heb ik niet.
Het liefst wil ik dat het met 36 weken wordt ingeleid, want als het misgaat is het in een paar minuten gebeurd.
Dan is een spoedkeizersnede te laat, en is het waarschijnlijk niet te zien op een ctg apparaat.
Voor nu is dit iets om los te laten en te bespreken met dokter Erwich als de tijd er is en kijken hoe gaat het met het kleintje gaat en of we het risico kunnen nemen om rond 36 weken te laten halen.

Lief ventje, vandaag is het ook weer de 8e van de maand, 10 maanden geleden dat ik je voor het eerst mocht vasthouden. Iets over half 10 werd je in mijn armen gelegd.
Dat moment van trots en ongeloof over hoe mooi je was. Zo perfect en compleet.
Gisteren hebben we mijn verjaardag 'gevierd'. Op het allerlaatste moment wou ik iedereen afbellen.
Ik kon het niet, mijn 1e verjaardag zonder Roan, het verdriet en gemis kwamen weer zo sterk. Gisteren was het ook 'bereaved mothersday' een speciale moederdag voor mama's die een kindje moeten missen. Op facebook zag ik een filmpje wat gemaakt is, mama's met hun hand op hun hart, ook ik heb een tijdje zo gezeten, mijn liefde voor jou is zo sterk, dat zal nooit weggaan.
Aankomende zondag moederdag en heb gezegd om dan samen met ons gezin te zijn.
En langzaam komt jou jaardag dichterbij, van lieve engeltjes kregen we al de vraag wat we op jou kaart willen hebben.
En dan komt het besef dat het inderdaad langzaam dichterbij komt en we gaan nadenken hoe we jou dag willen gaan invullen.

Lieve Roan, voor altijd in mijn hart <3
 

bereaved mothersday

07 mei 2017
Eerste mamadag zonder Roan, zo incompleet en leeg.







8 maanden

08 maart 2017
Lieve Roan,

Gisteren was het voor de 8e keer de 8e van de maand. Al 8 maanden lang dat we je dagelijks missen.
8 maanden lang heb ik je gedragen, gevoeld en voor je gezongen.
8 maanden verder maar dan met een lege buik en lege handen.
Lief mannetje hoe zou je nu toch zijn, zou het thuis een hectiek zijn met geregel en gevlieg.
Jouw zus die met je speelt en je graag in badje wil doen
Lieve Roan het wordt weer langzaam richting lente, en mama heeft alvast een paashaasje bij je neergezet.
De bloembolletjes komen een voor een uit.
Er zijn al een aantal lieve collega's en familie bij je nieuwe plekje komen kijken.
Iedereen vind dat je een super mooi plekje hebt gekregen, en mama vind het ook fijn en mooi geworden.
Lief mannetje wat hadden we toch graag anders voor je willen zorgen dan zorgen dat je plekje er mooi bij staat.
Vol enthousiasme ga ik naar het tuincentrum, en wil mooie spulletjes kopen. Ik wil het zo mooi mogelijk maken. Maar als ik uit de winkel stap is het vechten tegen de tranen.
Het besef dat dit het is....dat het oneerlijk is....dat het niet zo had moeten zijn.
Maar we leven verder, het leven gaat verder en inmiddels is het leven ook met een lach.
Langzaam klim ik uit het dal van verdriet en beetje bij beetje voel ik dat ik weer leef.
Lange tijd werd ik geleefd, ik was er wel maar mijn hoofd was er niet.
Het is moeilijk voor te stellen hoe je had kunnen zijn, in mijn hoofd blijf je mijn lieve kleine baby.

Op internet las ik het volgende gedicht, het is heftig maar het is wel de realiteit
Stilgeboorte is een perfecte zwangerschap 8 maanden lang
Stilgeboorte is ineens je bewust worden van geen beweging
Stilgeboorte is intuitief weten dat het niet goed is
Stilgeboorte is alles proberen wat hem daarvoor aan het bewegen maakte
Stilgeboorte is naar het ziekenhuis rijden in stilte
Stilgeboorte is bij het ctg geen hartslag kunnen vinden
Stilgeboorte is op het echo-apparaat een stil hartje zien waar altijd een ferme hartslag was
Stilgeboorte is een gynaecoloog die zegt 'jullie kindje is overleden' wetende dat dit een moment is wat je nooit meer vergeet
Stilgeboorte is je man stuk zien gaan
Stilgeboorte is het gevoel hebben dat de bodem onder je bestaan is weggeslagen
Stilgeboorte is je afvragen hoe je dit aan je oudste dochter moet vertellen
Stilgeboorte is je moeder vertellen dat haar kleinzoon niet meer leeft
Stilgeboorte is thuiskomen waar alles klaar staat voor je kleine mannetje
Stilgeboorte is moeten slapen met een buik zonder enkele beweging
Stilgeboorte is dood willen om zo dichterbij je zoon te zijn
Stilgeboorte is je daar weer schuldig over voelen naar je andere kind en man
Stilgeboorte is zonder maxicosi naar het ziekenhuis
Stilgeboorte is uitkijken naar je kind maar ook bang zijn voor hoe hij eruit ziet
Stilgeboorte is bevallen en daarna enkel stilte horen
Stilgeboorte is trots zijn, trots op je kindje waar je 8 maanden naar uit hebt gekeken
Stilgeboorte is hem koesteren, het moment voor eeuwig vast willen houden
Stilgeboorte is een mandje uit moeten zoeken terwijl iedere vezel in je lijf dat niet wil
Stilgeboorte is je kind naar de koeling laten gaan omdat dat het 'beste' is
Stilgeboorte is iedere keer dat je wakker wordt hopen dat het een nachtmerrie was
Stilgeboorte is een vader tegenkomen bij de lift met een maxicosi terwijl wij staan te wachten met een mandje
Stilgeboorte is via de achteruitgang van het ziekenhuis naar huis moeten omdat je anders mensen shockeert
Stilgeboorte is met je net bevallen lijf een plekje uitzoeken op de begraafplaats
Stilgeboorte is je oudste dochter kennis laten maken met haar broertje
Stilgeboorte is uitleggen dat hij niet zal huilen, lachen of zijn oogjes open zal doen
Stilgeboorte is het gevoel dat je gefaald hebt in je kinderen voor alles te beschermen
Stilgeboorte is in een week afscheid moeten nemen van je kind
Stilgeboorte is pijnlijke stuwing krijgen zonder je kind te kunnen voeden
Stilgeboorte is in de kraamweek babygeluiden horen in je hoofd en denken dat je gek wordt
Stilgeboorte is weten hoe je kind zo koud mogelijk gehouden kan worden
Stilgeboorte is vertrouwen kwijt zijn in je lijf
Stilgeboorte is het mandje niet willen sluiten
Stilgeboorte is een zo mooi mogelijke begrafenis te willen omdat dit het laatste is wat je voor haar kan doen
Stilgeboorte is naar huis gaan en je kind onder de grond achter te laten
Stilgeboorte is daarna met liefhebbende mensen samen te zijn en je intens alleen voelen
Stilgeboorte is de dag na de begrafenis wakker worden en niet weten waar je het zoeken moet
Stilgeboorte is spulletjes opruimen terwijl de tranen over je wangen lopen
Stilgeboorte is ontwijkende blikken, vervelende opmerkingen en dooddoeners
Stilgeboorte is andere moeders bij de peuterspeelzaal die vol medelijden naar je kijken
Stilgeboorte is niet onder mensen durven komen omdat de tranen hoog zitten
Stilgeboorte is na 6 weken terug te moeten naar het ziekenhuis om te horen dat er geen oorzaak lijkt te zijn
Stilgeboorte is horen dat het 'wiegedood in de buik' is
Stilgeboorte is er achter komen dat het best vaak gebeurt en dat er te weinig over gesproken wordt
Stilgeboorte is je lijf vervloeken omdat het een veilige plek had moeten zijn
Stilgeboorte is vrienden kwijt raken
Stilgeboorte maakt mensen stil
Stilgeboorte wordt gebagatelliseerd tot miskraam
Stilgeboorte is je altijd afvragen hoe je kind zou zijn
Stilgeboorte is leven met een eeuwig verlangen
Stilgeboorte is altijd afwegen of je eerlijk zal zijn bij bepaalde vragen om pijnlijke reacties te voorkomen
Stilgeboorte is dat je kind verloochenen ook niet goed voelt
Stilgeboorte is geen adem meer krijgen als je een kindje ziet wat de leeftijd heeft van jouw kindje
Stilgeboorte is de kracht van lotgenoten voelen
Stilgeboorte is vele tranen, die een uiting zijn van het missen van het kindje wat niet mocht blijven.

 
 

Ellie de Vries , oma van Roan en Mirthe en natuurl

09 maart 2017 22:34:19
Goed omschreven allemaal. Kan er nog wel een aantal regels aan toevoegen. 

Stilgeboorte werkt door op een hele familie
stilgeboorte doet grootouders verdriet omdat je je kind een verdriet ziet doormaken die je niet kunt voorkomen.
stilgeboorte maakt dat de rest van de familie een kleinkind of neefje moeten missen.
stilgeboorte zal nooit worden vergeten.
stilgeboorte moet iedereen op zijn eigen manier verwerken en een plaatsje in je leven geven.

💕 

7 maanden

08 februari 2017
          7 maanden.
7 maanden zijn 214 dagen.
214 dagen zijn zonder jou
Zonder jou is de wereld minder leuk.
Minder leuk zijn alle dingen die ik doe.
Maar alle dingen die ik doe
Doe ik met liefde
Liefde voor jou
Jou en Mirthe
Mirthe en je papa
Voor ons.
Met een traan.
Maar inmiddels ook weer een lach.
Met trots.

7 maanden verder
De wereld om ons heen wordt weer stil.
De mensen leven hun leven verder.
De maand juli al weer zo ver terug.
Wat zou ik toch graag
Heel eventjes terug zijn in die ene maand juli.
De 8e, om precies te zijn.
Dan kon ik je voelen, je ruiken.
Knuffelen, verkleden misschien.

Bijna alles zou ik ruilen
Voor een moment
Een minuut, een uur
Nee, een hele dag!

Wat zou ik je dan veel vertellen!
Fotootjes maken, liedjes zingen.
Haartjes kammen.
Je aan nog veel meer mensen laten zien..

7 maanden verder
214 dagen lang.
Er komt geen minuut, geen uur.
En ook geen dag....

In onze harten en gedachten leef je verder
Niet hier, elders wel.. misschien.

Vandaag had ik geen idee wat op papier te zetten, ik heb bij Ilona het lotgenootje wat ik heb leren kennen gekeken wat ze schreef over Rowan en haar 7 maanden. De tekst raakte me het omschreef mijn gevoel hoe ik het moest neerzetten. Ik heb gevraagd om haar tekst te gebruiken, ze omschrijft het zo mooi en goed.

Lief mannetje, lieve Roan ik mis je met heel mijn hart
vandaag gaat het ook goed, de eerste maand waarbij ik niet de hele dag thuis zit en huil.
Tuurlijk heb ik ook mijn slechte momenten gehad zoals die tekst die ik schreef hiervoor over de verloskundige.
In diezelfde week ging ik helemaal kapot, omdat ik in de spreekkamer voor verloskundigen een stapel babymutsen zag liggen met de tekst "mama is trots op je"
De kamer waar ik soms zit om te werken omdat er weinig werkplekken zijn
Mama is ook hartstikke trots op je, mijn dapper mannetje, maar hij zal nooit dat mutsje kunnen dragen.
Bovendien was het ook een lelijk mutsje, iets wat het wat minder moeilijk en zwaar maakte maar het raakte me diep.
Maar het is ook de dag dat ik weer afspraken heb  staan. Ik ga naar het werk voor de vergadering en vanavond hebben we haak en breiclub.